THE CULT: FROM EARTH TO THE SKY
(greek below)
The Cult is a group of people and a movement. It focus on how people are able to grieve. It started in early '70s and it continues until our days.
The members of the group are not judged by the way they mourn something, nor are they judged for what they mourn—whether it is a person, a pet, or anything else.
Many members are in the group in order to mourn life itself or fragments of it. Engagement with nature and its reverence is an integral part of the Cult.
Of course, there are other practices as well: dark meditation on grief, on life and on death; old and new rituals, many of which are improvised; the formation of new bonds between members; conversation, silence, and withdrawal from the world.
Although there is an old manual describing what this group represents, the rules of this group exist in order to change. Indicatively, the first rules/guidelines of the group are presented.
The Cult, with their mantra that “matter is solidified music,” ascribed to Pythagoras, navigates the world with a unique consciousness that perceives the extraordinary within the ordinary. They are hunters, not just of game, but of moments, experiences, and emotions that exist on the fringes of perception. Living in nature allows them to reconnect with the primal and the mystical, while their seamless integration into ‘normal’ lives underscores the fluidity with which they transition between the conventional and the surreal.
The Cult’s Manifesto
1. The Reality of Surrealism
•“Surrealism is not a dream; it is a lived experience.”
2. Matter as Music
•“Η ύλη είναι στερεοποιημένη μουσική.” -Πυθαγόρας
• (“Matter is solidified music.”)
Our world is a symphony in stasis. Each object, each being, a note in the grand orchestration of existence.
3. The Nature of collective grieve
• “Je suis un autre.” – Arthur Rimbaud
• (“I am another.”)
We grieve not for the physical, but for the transformation of self, the realization that we are perpetually becoming.
4. The Sacred in the Wild
• “Now I see the secret of the making of the best persons. It is to grow in the open air and to eat and sleep with the earth.” – Walt Whitman
We embrace nature as both sanctuary and teacher. It is within the wild that we find our truest selves, unencumbered by the artificial constructs of society.
5. Surrealism in the Everyday
• “To make a prairie it takes a clover and one bee, / One clover, and a bee. / And revery. / The revery alone will do, / If bees are few.” – Emily Dickinson
In the mundane, we find the extraordinary. Our daily lives are interwoven with the fantastical; the dream and the reality are one.
6. The Infinite Journey
• “The only way out is through.” – Robert Frost
Surrealism is a path without end, an eternal journey through the depths of the mind and the expanses of the universe. To live as a surrealist is to walk this path without fear, embracing the unknown.
This manifesto, like the lives of those who follow it, is a living document—ever evolving, ever changing—reflecting the continuous dance between the seen and the unseen, the real and the imagined. It is a call to embrace the surreal not as an escape from reality, but as a deeper, more profound engagement with the world around us.
Η Λατρεία (The Cult) είναι μια ομάδα ανθρώπων και ένα κίνημα. Εστιάζει στο πώς οι άνθρωποι μπορούν να πενθούν. Ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας.
Τα μέλη της ομάδας δεν κρίνονται από τον τρόπο με τον οποίο θρηνούν κάτι, ούτε για το τι θρηνούν — είτε πρόκειται για ένα πρόσωπο, ένα κατοικίδιο ή οτιδήποτε άλλο.
Πολλά μέλη συμμετέχουν στην ομάδα για να πενθήσουν την ίδια τη ζωή ή θραύσματά της. Η επαφή με τη φύση και ο σεβασμός προς αυτήν αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της Λατρείας.
Φυσικά, υπάρχουν και άλλες πρακτικές: σκοτεινός διαλογισμός πάνω στη θλίψη, τη ζωή και τον θάνατο· παλιά και νέα τελετουργικά, πολλά από τα οποία αυτοσχεδιάζονται· η δημιουργία νέων δεσμών μεταξύ των μελών· η συζήτηση, η σιωπή και η απόσυρση από τον κόσμο.
Παρόλο που υπάρχει ένα παλιό εγχειρίδιο που περιγράφει τι αντιπροσωπεύει αυτή η ομάδα, οι κανόνες της υπάρχουν για να αλλάζουν. Ενδεικτικά, παρουσιάζονται οι πρώτοι κανόνες/κατευθυντήριες γραμμές της ομάδας.
Η Λατρεία, με το μάντρα της ότι «η ύλη είναι στερεοποιημένη μουσική», αποδιδόμενο στον Πυθαγόρα, περιηγείται στον κόσμο με μια μοναδική συνείδηση που αντιλαμβάνεται το εξαιρετικό μέσα στο συνηθισμένο. Είναι κυνηγοί — όχι μόνο θηραμάτων, αλλά στιγμών, εμπειριών και συναισθημάτων που βρίσκονται στα όρια της αντίληψης. Η ζωή μέσα στη φύση τους επιτρέπει να επανασυνδεθούν με το πρωτόγονο και το μυστικιστικό, ενώ η απρόσκοπτη ένταξή τους σε «κανονικές» ζωές υπογραμμίζει τη ρευστότητα με την οποία μετακινούνται ανάμεσα στο συμβατικό και το σουρεαλιστικό.
Το Μανιφέστο της Λατρείας
1. Η Πραγματικότητα του Σουρεαλισμού
• «Ο σουρεαλισμός δεν είναι όνειρο· είναι μια βιωμένη εμπειρία.»
2. Η Ύλη ως Μουσική
• «Η ύλη είναι στερεοποιημένη μουσική.» – Πυθαγόρας
(“Matter is solidified music.”)
Ο κόσμος μας είναι μια συμφωνία σε ακινησία. Κάθε αντικείμενο, κάθε ον, μια νότα στη μεγάλη ορχήστρα της ύπαρξης.
3. Η Φύση του Συλλογικού Πένθους
• «Je suis un autre.» – Arthur Rimbaud
(«Είμαι ένας άλλος.»)
Πενθούμε όχι για το υλικό, αλλά για τη μεταμόρφωση του εαυτού, τη συνειδητοποίηση ότι βρισκόμαστε σε μια διαρκή διαδικασία γίγνεσθαι.
4. Το Ιερό μέσα στο Άγριο
• «Τώρα βλέπω το μυστικό για τη δημιουργία των καλύτερων ανθρώπων. Είναι να μεγαλώνουν στον ανοιχτό αέρα και να τρώνε και να κοιμούνται με τη γη.» – Walt Whitman
Αγκαλιάζουμε τη φύση ως καταφύγιο και δάσκαλο. Μέσα στο άγριο βρίσκουμε τον πιο αληθινό μας εαυτό, απαλλαγμένο από τις τεχνητές κατασκευές της κοινωνίας.
5. Ο Σουρεαλισμός στην Καθημερινότητα
• «Για να φτιάξεις ένα λιβάδι χρειάζεται ένα τριφύλλι και μια μέλισσα, / ένα τριφύλλι και μια μέλισσα. / Και ονειροπόληση. / Μόνο η ονειροπόληση αρκεί, / αν οι μέλισσες είναι λίγες.» – Emily Dickinson
Στο τετριμμένο βρίσκουμε το εξαιρετικό. Η καθημερινή μας ζωή είναι πλεγμένη με το φανταστικό· το όνειρο και η πραγματικότητα είναι ένα.
6. Το Αέναο Ταξίδι
• «Ο μόνος τρόπος να βγεις είναι να περάσεις μέσα από αυτό.» – Robert Frost
Ο σουρεαλισμός είναι ένα μονοπάτι χωρίς τέλος, ένα αιώνιο ταξίδι μέσα στα βάθη του νου και στις εκτάσεις του σύμπαντος. Το να ζεις ως σουρεαλιστής σημαίνει να βαδίζεις αυτό το μονοπάτι χωρίς φόβο, αγκαλιάζοντας το άγνωστο.
Αυτό το μανιφέστο, όπως και οι ζωές εκείνων που το ακολουθούν, είναι ένα ζωντανό κείμενο — διαρκώς εξελισσόμενο και μεταβαλλόμενο — που αντικατοπτρίζει τον συνεχή χορό ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, το πραγματικό και το φανταστικό. Είναι ένα κάλεσμα να αγκαλιάσουμε το σουρεαλιστικό όχι ως διαφυγή από την πραγματικότητα, αλλά ως μια βαθύτερη, πιο ουσιαστική εμπλοκή με τον κόσμο γύρω μας.
Explore Our Portfolio on Flickr